Het houdt niet op, de behulpzaamheid van de brandweer! Vandaag wat wateroverlast gehad door een verstopte regenpijp en een vuile dakgoot. De brandweer kwam weer ter hulp omdat het vanavond en vannacht weer stevig zal gaan regenenen.
Danielle ging altijd zelf over het riggeltje om de dakgoot schoon te maken dus dat moet Carl ook kunnen. Eens zien of hij dat durft binnenkort.
Al weer even niet geschreven omdat de dagen zo kort zijn als je om 22 uur naar bed gaat 
Baby groeit goed, zei de verloskundige vorige week. Bloeddruk was iets gestegen en dat was niet de bedoeling. Dus geen drop meer.
Met de slogan ‘Geen spoed, wel politie’ wil de politie bereikbaar zijn voor de burger. Het nummer laat gemakkelijk onthouden, vertelde een collega me afgelopen week, door aan 0900 – TUIG te denken.
Toen ik gisterenavond rustig op de bank zat, klaar om een DVD over het leven van Cole Porter te gaan kijken, werden we opgeschrikt door woest geschreeuw in de straat. Ik liep naar buiten en zag een intimiderende schreeuwende Surinamer een andere oude Surinaamse kerel de huid vol schelden. Ik wist niet eens dat hier zoveel Surinamers in de buurt wonen, moet ik eerlijk zeggen. De Turken en Marokanen zie je veel op straat, de Surinamers niet. Dat rustige beeld van de Surinamers heeft deze man gisteren in één keer klap om zeep geholpen.
Ik hoorde van een uitgelopen buur dat het ging om of de Turkse kinderen, die zich de straat hebben toegeëingend om te voetballen, wel of niet balletjes moeten trappen in een straat waar de auto’s kont-aan-neus staan geparkeerd. De ene vond dat de kinderen moesten uitkijken – ze raken voortdurend auto’s uiteraard – de ander vond dat kinderen nu eenmaal moeten kunnen spelen. De ellende was het lawaai en de ‘teringen’ die er door de lucht vlogen. Toen de oudere Surinaamse kerel vertrokken was, ging de ander maar door. Het leek of ieder andere passant zich als een prachtig nieuw subject aandiende. Hij ging maar door. Na een half uur had ik er genoeg van en belde 0900 – TUIG. Kreeg de politie aan de lijn en vroeg om een surveillance-auto gezien de hele straat al eenhalf uur het slachtoffer was van auditieve mishandeling.
De grap is: de politie is nooit gekomen – een half uur later is de man door gebrek aan belangstellenden afgedropen.
Ik denk dat dit telefoonnummer een stille dood zal sterven – de volgende keer dat ik politie nodig heb, zal ik het in elk geval enorm aandikken aan de telefoon en misschien wel gewoon 112 bellen.
Nog zo’n hardleerse donder: Tov. Hij wil altijd aan de voorkant de deur uit. Je zou zeggen: doe het niet, er lopen mensen, honden en er rijden auto’s. Maar hij moet en zal er aan de voorkant uit – bijna elke avond zit hij dan op de vensterbank. Zo ook gisteren. Tot ik een hels kabaal voor de deur hoorde en naar de voordeur beende. Ik dacht dat hij ruzie had met een andere kat, maar het was een hond. Redelijk uniek gezicht – ze hadden zich aan elkaar vast geklonken en rolden over de grond. Tov verzette zich duchtig en het hondje (een soort Gajes om te zien) was een fanatiek vechtertje – voor de duvel of een paar nagels in zijn kop niet bang.
Ik riep dat ze los moesten laten en misschien hielp dat – Tov wist te ontsnappen naar de overkant en schoot een boom in. Fiew! veilig at last. Hondje weg en kat in de boom. Bij verzette zich geen mm. meer.
De brandweer zit hier om de hoek en we kennen allemaal de verhalen (uit Jip en Janneke al) dat de brandweer komt helpen in dit soort gevallen. Dus ik naar de kazerne en ja hoor – binnen 5 minuten kwam zo’n joekel het smalle straatje inrijden.
Ze zouden dat katje wel eens even halen. Twee gespierde kerels (vreemd hoe stereotiep dat was) kwamen in actie. Een enorme elektrische lift op de auto, met een bakje eraan waar de man met handschoenen in staat, wordt uitgeschoven tot in de boom. De man grijpt en moet flink aan Tov trekken voor hij mee gaat met de geweldenaar. Uiteindelijk kan ie niet anders dan toegeven en daar gaat hij – vier benen gestrekt alle kanten op, verstijft van angt. Ik krijg mijn ‘kind’ van de mijnheer terug overhandigd en de mannen vertrekken.
Oude vrouwtjes zijn natuurlijk uit hun huisjes gekomen om het spectacel te aanschouwen. Een zegt er ‘daar zul je wel een flinke rekening voor krijgen’. Ik denk het niet – hiervoor betalen we nou belasting! Lang leve de Brandweer!!
Tov is nu – 14 uur later – nog een schock. Hij heeft alleen maar geslapen sinds hij binnen is. Ik denk dat hij nu niet meer zo nodig naar buiten hoeft aan de voorkant. We zullen zien.
Dat Whisper gisteren het terrein van Joop binnendrong, schijnt om een meisje gegaan te zijn. Joop stond met 3 merries waarvan er 1 hengstig was en daar kan onze puber niet tegen. Voorlopig houden we ‘de oen’ voor zijn eigen veiligheid op veilige afstand van hengstige merries.
Na een heerlijke verjaardagsdag – waarop mijn bezoek het vooral zei met bloemen en met ‘stretch mark prevention’ ook vooral ook haar zorg uitsprak over de flexibiliteit van de huid op mijn buik - werd ik vanmorgen door Egbert gebeld. Hij is eigenaar van het pension waar Whisper nu staat.
Het verhaal was dat hij door de draad is gegaan vanmorgen en daarna achter een heel groot paard aan was gegaan die hem mores heeft geleerd. Hij had een klap op zijn been gehad, maar kreupelde niet, zei Egbert. Ik natuurlijk in opperste paraatheid naar Nederhorst en wat ik aantrof, was erger dan ik had verwacht. Het beestje stond bloedend in zijn stalletje, overal bijtplekken en een open wond in zijn hals en een dik voorbeen. Zijn wonden waren al verzorgd zag ik. Ik hoorde later dat een heel aardig meisje dat had gedaan. Zij had het zien gebeuren. Ze had ook zijn voorbeen, toen ze het dik zag worden, een half uur lang afgespoten met koud water. Echt super dat soort mensen met het hart op de juiste plaats en veel initiatief.
Hoe het gegaan was: Whisper stond onrustig in zijn eigen stuk land, waar hij met zo’n 6 anderen staat. Hij was aan het galloperen langs de draad. Misschien had hij ruzie gehad met één van de andere. Op een gegeven moment ging hij dwars door de draad (waar stroom op staat) en kwam binnen gerend in het terrein van Joop. Zoals zijn naam al doet vermoeden is Joop het grootste paard dat je waarschijnlijk ooit hebt gezien en ooit zult zien, minstens 1,85 schofthoogte en heeel fors. Naast Joop is Wizz echt een peuter. Maar onze peuter is voor niets en niemand bang… en rent recht op Joop af, die, niet in de laatste plaats omdat hij zijn terrein met 3 merries deelt, geen concurrentie duldt. Joop geeft hem van Jetje met een paar beten, dat hielp niet. Whisper komt doodleuk terug gelopen naar Joop en Joop geeft hem een goeie lel met zijn achterbenen- dat was de slag tegen die zijn voorbeen twee keer zo dik maakte. Inmiddels kreeg van een afstand een groep mensen in de gaten dat er wat aan de hand was en ze zagen dat Whisper, terwijl hij al meer dan genoeg klappen had gehad van de King, weer naar hem toe gallopeerde- zeggende ‘hallo, ik ben een slungel van vier en ben voor de duvel niet bang’. Dat was het moment dat Joop er bovenop dook om Whisper genade te laten zeggen.
De Mijn domme druif moet ontzag leren voor sterkere en oudere dieren. Vanwege zijn overmoed verwacht ik dat er wel een dag komt dat de kudde voor hem buigt, maar feit is vandaag de dag dat ‘mannen’ zoals Joop vele malen sterker zijn. Ik hoop maar dat hij iets geleerd heeft en dat hij het niet zover laat komen dat hij zich helemaal tot moes laat schoppen in de komende 7 weken. Daarna staat hij veilig bij ons in het weilandje met een brave Chico….
Hij is er nog relatief goed vanaf gekomen met een open wond, bijtplekken over zijn hele lijf en een dik maar niet kreupel voorbeen. May someone watch over him!
Het is natuurlijk een prachtkind…. maar de foto is nog niet van enorme kwaliteit. Dit is de eerste foto van onze aankomende baby 
ter info: het hoofdje zit links en de beentjes rechts. De twee sprietjes die je omhoog ziet steken zijn een arm (linker) en beentje (rechterspriet).
Goeie dingen moeten soms van verre komen – Chico komt uit Duitsland, net over de grens vanaf Oost-Groningen. 2,5 uur van Amsterdam en 1,5 uur vanaf Hengelo. Als vriend voor Whisper en als paardje voor Carl, Joëlle, Evi en alle andere meisjes die wij kennen en die een pony willen, hebben we vandaag Chico gevonden. Hij is super braaf. Carl gallopeerde er zo op weg (beetje per ongeluk omdat Chico gewoon heel graag actie onderneemt). Beetje met je been eraan en daar ga je. Hij is super braaf met kindjes er op en er naast.
Het leuke was wel dat Carl ook meteen weg van em was, terwijl paarden toch mijn ding was. Hij wil wel een paar keer per week op em gaan rijden en wist me in auto terug goed duidelijk te maken dat Chico ‘zijn paard’ is.
Chico is slim, vriendelijk, pittig en sterk. Precies wat we zochten. We halen hem op 7 juli en het kan bijna niet als dat het met Whisper klikt.
naast:
Damn, niet geslaagd, dus gezakt. Er is helaas maar een keuze uit twee. Het rijden ging perfect, ik heb geweldig geanticipeerd en gekeken (voor de bocht naar rechts: links, rechts, rechter schouder, uitzwaai links, richting aangeven, dan pas gas eraf, nog een keer alles dubbel checken en gedurende de bocht voortdurend de inloop van de banden van de aanhanger volgen in de spiegels terwijl je ook vooruit kijkt en blijft anticiperen).
Dat gedeelte was brillant, wat mijn instructeur niet had verwacht want dinsdag was ik daar nog veel te ruw en onzorgvuldig in. Maar nu – op de dag des oordeels - ging het bochtje achteruit HELEMAAL niet meer.
Ik had nog wel met dincky toy op de keukentafel geoefend en dacht echt dat het zien van die beweging hielp. Je ziet heel duidelijk dat je de auto naar rechts duwt om de aanhanger naar links te laten knikken, daarna moet de auto weer recht voor de aanhanger om te duwen. Ik wist heel goed dat de auto ervoor zetten het doel was, maar had geen flauw idee hoe ik em ervoor kreeg. Mijn instructeur kon ook niks met die vraag, wat wel raar is natuurlijk. Vroeger hebben we bij achteruit inparkeren ook geleerd wanneer we moesten in- en terugsturen?
Na ja, 11 juni nog een keer. Morgen oefenen met pa en een kleine aanhanger. Kleintjes reageren sneller en als je niet hoeft te wachten op een reactie is er minder tijd om te twijfelen of je het goed hebt gedaan.
Vandaag was de dag, rijles: E achter B. Ik kan best goed rijden, al zeg ik het zelf. In het eerste jaar wat kleine botsinkjes gehad (en een wat grotere) maar toch al een jaar of 13 helemaal probleemloos. Gelukkig is er altijd iets nieuws te leren, dus de aanhanger van stal gehaald. Vanochtend zakte ik af naar Amsterdam-West, de naritaweg, om me verkeersschool Gerritsen te vervoegen. Ik was ruim een half uur te laat omdat hun routeplannerop de website niet up to date is. Dat trokken ze zich niet aan. Sterker nog ze maakten niet voort ook, toen ik uiteindelijk wel aankwam. Rustig bakkie doen etc.
Toen eindelijk op pad met de Nissan X-trail en een aanhanger van 6,5 meter van 1500 kg. Huppekee meteen de weg op, dan zien we daar wel hoe het gaat. Het eerste uur werd ik er alleen maar op gewezen steeds de aanhanger in de gaten te houden. Vervolgens de rest van de dag kreeg ik op mijn falie omdat ik het verkeer in de gaten moet houden. En ik dacht dat ik wel multitasken….
Toen was om een uur of 12 het beruchte bochtje achteruit aan de beurt. Warempel was het eerste bochtje een van de betere – toen dacht ik namelijk nog niet na en maar keek gewoon naar de kar én deed het heel langzaam. Daarna kwamen de fouten omdat ik ging denken aan ‘tegensturen’ en het steeds te vlot ging doen. Zijn ezelsbruggetje werkte niet helemaal voor mij ‘je moet sturen in de richting die je niet denkt.’ Ik vroeg me dan steeds af of de kant die ik dacht al het tegenovergestelde was of dat ik het nog moest omdraaien. Dat krijg je met denkende typjes . Nu onthou ik alleen nog: ‘als je achteruit links de bocht om wilt, draai het stuur naar rechts om de bocht te maken en anders om’ (en draai daarna je stuur weer recht anders gaat’ie maar door en schaar je). In het ‘recht naar achteren rijden’ onthou ik niks en kijk ik alleen naar de wagen en stuur minimaal – je ziet meteen reactie en houdt hem gemakkelijk recht.
Het viel niet mee en niet tegen, maar het is al met al best lastig omdat alles te gelijk te doen en 100 keer beter anticiperen dan normaal. 1. omdat je 3 ton weegt en dat niet zo gemakkelijk tot stilstand komt en 2. omdat er iemand nauwlettend op je vingers kijkt met als belangrijkste graadmeter in zijn hoofd of je er voldoende rekening mee houdt dat je een aanhanger rijdt.
Vrijdag op voor het examen: 11.40 h, fingers crossed !!
