Nog zo’n hardleerse donder: Tov. Hij wil altijd aan de voorkant de deur uit. Je zou zeggen: doe het niet, er lopen mensen, honden en er rijden auto’s. Maar hij moet en zal er aan de voorkant uit – bijna elke avond zit hij dan op de vensterbank. Zo ook gisteren. Tot ik een hels kabaal voor de deur hoorde en naar de voordeur beende. Ik dacht dat hij ruzie had met een andere kat, maar het was een hond. Redelijk uniek gezicht – ze hadden zich aan elkaar vast geklonken en rolden over de grond. Tov verzette zich duchtig en het hondje (een soort Gajes om te zien) was een fanatiek vechtertje – voor de duvel of een paar nagels in zijn kop niet bang.
Ik riep dat ze los moesten laten en misschien hielp dat – Tov wist te ontsnappen naar de overkant en schoot een boom in. Fiew! veilig at last. Hondje weg en kat in de boom. Bij verzette zich geen mm. meer.
De brandweer zit hier om de hoek en we kennen allemaal de verhalen (uit Jip en Janneke al) dat de brandweer komt helpen in dit soort gevallen. Dus ik naar de kazerne en ja hoor – binnen 5 minuten kwam zo’n joekel het smalle straatje inrijden.
Ze zouden dat katje wel eens even halen. Twee gespierde kerels (vreemd hoe stereotiep dat was) kwamen in actie. Een enorme elektrische lift op de auto, met een bakje eraan waar de man met handschoenen in staat, wordt uitgeschoven tot in de boom. De man grijpt en moet flink aan Tov trekken voor hij mee gaat met de geweldenaar. Uiteindelijk kan ie niet anders dan toegeven en daar gaat hij – vier benen gestrekt alle kanten op, verstijft van angt. Ik krijg mijn ‘kind’ van de mijnheer terug overhandigd en de mannen vertrekken.
Oude vrouwtjes zijn natuurlijk uit hun huisjes gekomen om het spectacel te aanschouwen. Een zegt er ‘daar zul je wel een flinke rekening voor krijgen’. Ik denk het niet – hiervoor betalen we nou belasting! Lang leve de Brandweer!!
Tov is nu – 14 uur later – nog een schock. Hij heeft alleen maar geslapen sinds hij binnen is. Ik denk dat hij nu niet meer zo nodig naar buiten hoeft aan de voorkant. We zullen zien.
