Met de slogan ‘Geen spoed, wel politie’ wil de politie bereikbaar zijn voor de burger. Het nummer laat gemakkelijk onthouden, vertelde een collega me afgelopen week, door aan 0900 – TUIG te denken.
Toen ik gisterenavond rustig op de bank zat, klaar om een DVD over het leven van Cole Porter te gaan kijken, werden we opgeschrikt door woest geschreeuw in de straat. Ik liep naar buiten en zag een intimiderende schreeuwende Surinamer een andere oude Surinaamse kerel de huid vol schelden. Ik wist niet eens dat hier zoveel Surinamers in de buurt wonen, moet ik eerlijk zeggen. De Turken en Marokanen zie je veel op straat, de Surinamers niet. Dat rustige beeld van de Surinamers heeft deze man gisteren in één keer klap om zeep geholpen.
Ik hoorde van een uitgelopen buur dat het ging om of de Turkse kinderen, die zich de straat hebben toegeëingend om te voetballen, wel of niet balletjes moeten trappen in een straat waar de auto’s kont-aan-neus staan geparkeerd. De ene vond dat de kinderen moesten uitkijken – ze raken voortdurend auto’s uiteraard – de ander vond dat kinderen nu eenmaal moeten kunnen spelen. De ellende was het lawaai en de ‘teringen’ die er door de lucht vlogen. Toen de oudere Surinaamse kerel vertrokken was, ging de ander maar door. Het leek of ieder andere passant zich als een prachtig nieuw subject aandiende. Hij ging maar door. Na een half uur had ik er genoeg van en belde 0900 – TUIG. Kreeg de politie aan de lijn en vroeg om een surveillance-auto gezien de hele straat al eenhalf uur het slachtoffer was van auditieve mishandeling.
De grap is: de politie is nooit gekomen – een half uur later is de man door gebrek aan belangstellenden afgedropen.
Ik denk dat dit telefoonnummer een stille dood zal sterven – de volgende keer dat ik politie nodig heb, zal ik het in elk geval enorm aandikken aan de telefoon en misschien wel gewoon 112 bellen.
